چيکه

2007-03-16T12:18:00.000+03:30

و گویا قرار بر این است که هر سال دور سفره هفت سين از تعداد آدمها کم شود و به تعداد قاب عکسها افزوده.

tout passe

2006-11-22T21:45:00.000+03:30

ما دقيقا نفهميديم چه اتفاقي افتاده. فقط تا يکي دوماه ديديم رنگ لباسهايي که توي ايوان‎شان پهن مي‌شود سياه است.

مدتي که گذشت، باز هم آمدند و رخت پهن کردند. همان رنگارنگ ها را.

don't get your hopes up

2006-11-17T18:59:00.000+03:30

- عزيزم تو عشق مني!!

-برام بي ام و مي خري ;;) ؟

-تو فقط عشق مني.

عشق من!

2006-11-07T19:53:00.000+03:30

-کاشکي من گربه بودم، اونوقت تو منو داشتي.

wrong love or loving wrong

2006-10-20T16:47:00.000+03:30

هر بار که ازنزديک مغازه رد شد راهشو کج کرد و اومد تو و گفت: خيلي مخلسيم.
حتي يه بار هم دلم نيومد بهش بگم مخلص با سين نيست.

2006-10-15T00:52:00.000+03:30

کي فکرشو مي‌کرد کار به اين جاهاي باريک بکشه. گنج السلطنه زن اول حاجي از آن زنهاي سفيد مفيد و ابرو پيوسته بود که به قول خودش اصل و نسبش به خان و خوانين قاجار مي‌رسيد. بفهمي نفهمي بر و رويي هم داشت. مو داشت عين شبق. همينطور ريخته بود رو شونه‌هاش شلال شلال. يه تکون که مي‌داد دل حاجي از اين رو به اون رو مي‌شد. اولا حاجي يک خانوم عسل خانوم عسلي مي‌کرد که بيا و ببين. اما يه دو سه سال که گذشت کم کم ازش سرد شد. بس که گنج السلطنه بچه‌اش نمي‌شد.
خلاصه حاجي بيچاره با اجاق کوري‌اش مي‌سوخت و مي‌ساخت تا اين که قسمت شد و يه روزي تو يکي از اين سفرا حاجي زول الملوک رو ديد. تو همون نگاه اول دل حاجي عينهو پسر تازه بالغ هري ريخت پايين. هي استغفار کرد، هي شيطون رو لعن و نفرين کرد، هي خودشو به اون راه زد، ديد نخير هرچي اون چشم و ابروي پيوسته و تاب موهاي عينهو خرمن گنج السلطنه رو تو ذهنش تصور مي‌کنه، بيشتر داره نمک گير بر و روي سبزه زول الملوک مي‌شه. خلاصه مونده بود حيرون. آخرش ديد که نه خير، روا نيست اين همه مال و املاک و تجارت بلا وارث بمونه. دل رو به دريا زد و قبل از سفر ماچين، زول الملوک رو عقدش کرد و آورد شهرشون.
حاجي که رفت ماچين به هواي آوردن جنس، اوضاع خونه کمي بهم ريخت. گنج السلطنه که مثال يه شير زخمي بود مترصد فرصت نشسته بود که تير اول رو کي شليک کنه. بهونه گيريها و خرده فرمايشهاش به کنار، هنوز يه هفته از رفتن حاجي نگذشته بود که بدون توجه به بيتابيهاي زول الملوک، جلوي کلي مهمون و غريبه تيريپ روشنفکري گذاشت و در اومد که: به خدا اگه حاجي با يه دونه از اين موبور اروپايي‌ها يه شب رو صبح کنه من که بهش افتخار مي‌کنم. زير چشمي هم يه نگاهي به زول الملوک کرد و موهاشو يه وري تاب داد و پشتشو کرد.
صداي کر کر خنده از چند نفر بلند شد. هيشکي هم نگفت ماچين کجا اروپا کجا.
زول الملوک رو مي‌گي ديگه شد يه گوله آتيش. اول گفت: حاجي از اوناش نيست.
گنج السلطنه گفت: اوا تو حاجي رو نمي‌شناسي. مرده ديگه. سنگ که نيست. بعد هم يه چشمکي زد به اشرف السادات که مگه نه؟
اونم پقي زد زير خنده.
زول الملوک يه قطره اشکي که لاي مژه‌هاش گير کرده بود با يه حرکت پلک، تکوند پايين وهيچي نگفت.
فردا صبح، همه همسايه‌هاي حاجي با صداي جيغ از خواب بيدار شدند. رو پشت بوم که اومدن گنج السلطان رو ديدن که جيغ زنان با کله بي مو دور حياط مي‌دوه و يه دسته موي مشکي بلند توي دستشه.

the right question rather than the right answer

2006-10-10T23:16:00.000+03:30

امروز فکر کرديم بايد به زودي تلفنهاي اي دي اس ال اختراع شود. هميشه وصل باشي بدون اشغالي خط تلفن.

phobic...

2006-09-30T22:41:00.000+03:30

يک خانم رهگذر ميانسال شيک پوش خوش چهره در جواب سلامم گفت: سلام عزيزم!
ديگر از اينکه ميانسال و شيک پوش و خوش چهره بشوم نمي ترسم.

2006-09-26T22:54:00.000+03:30

کمي جلوتر از صداي تلق تلق کي بورد و چليک چيليک موسِ کنار دست، يک پنجره مشبک قدي است.
خانه آجري چند طبقه قرمز رنگي آن طرف کوچه است. با بالکنهايي از جنس همان آجر.
يکي از توريها که باز باشد، تا ته يک راهروي دراز پيداست که از يک سمت طولش نور مي‌گيرد. ته راهرو يک تلفن نارنجي رنگ است که روي يک ميز قهوه‌اي پايه کوتاه گذاشته‌اند. هر از گاهي پيرزني از داخل يکي از اين خانه‌ها بيرون مي‌آيد. آرام. آنقدر که حوصله‌ات را حسابي سر ببرد. از ته راهرو سايه سياه‌رنگ لنگ لنگان نزديک مي‌شود، به نور بالکن پا مي گذارد، مي چرخد، نيم رخ مي‌شود و مي‌نشيند و ديگر جز سر سفيدش چيزي نمي‌بيني. دقيقه‌ها بعد سرش را بالا مي‌آورد. آرام کمرش را راست مي‌کند بين راه گيسهايش تاب مي‌خورد تا اينکه نيمه راست شود. بر مي‌گردد و از نور خارج مي‌شود.
شايد از خيره شدن به آن تلفن نارنجي رنگ خسته مي‌شود، با خودش مي‌گويد بروم هوايي بخورم. بعد به هواي اينکه زنگ تلفن شنيده از جايش بلند مي‌شود که باز همان قدر آرام راه بيافتد سمت تلفنِ ته راهرو. برسد و ببيند که زنگي ديگر نمي‌زند. کمي خيره شود. به گوشهايش شک کند. به راه رفتنش نفرين بفرستد و باز دوباره راه بيفتد سمت بالکن.
جلوتر از آن خانه همان سمت کوچه گنجشکي سريع جست مي‌زند روي سيمهاي برق. تاب مي‌خورد و به سرعت چپ و راستش را نگاه مي‌کند. فضله‌اش را دو طبقه پايين تر مي‌اندازد. دوبار ديگر به چپ و راستش نگاه مي کند و مي‌پرد مي‌رود.
جلوتر؟ هيچ. من نشسته‌ام اين سوي خيابان اين سوي پنجره مشبک قدي.

And So It Is...

2006-09-21T22:52:00.000+03:30

پالتوي شقّ و رقّي پوشيده است. کلاه شاپو و کراوات هم دارد. خانم هم کيف چرمي مشکي‌اش را با دو دست جلويش آويزان نگاه داشته. پالتواش پوست به نظر مي‌رسد. جلوي موها بالا جمع شده و ماتيک تيره‌اي بر لب دارد.
بي‌حرکت و راست ايستاده‌اند با آن تيپهاي آلامدشان.
شکي نيست آن لحظه‌اي که داشتند منجمد مي‌شدند توي آن عکس سياه و سفيد، در مخيله‌اشان هم نمي‌گنجيد که چه داستانها خواهند ساخت سالها بعد.
و حتي سالها بعدتر. وقتي که نشانه بودنشان تنها همين کاغذي است که صورتهاي بي تفاوتشان را به تصوير کشيده است.

Nothing's changed

2006-09-12T20:05:00.000+03:30

مگه اون موقع ها که ماهواره و اينترنت نبود چي کار مي کرديم؟ باباهه مي نشست يه گوشه جير جير کنان مشق خط مي کرد. مامانه ميل بافتنيهاشو به هم مي زد. من و داداشه هم باهم مسابقه مي داديم ببينيم کي با تُفش حباب بزرگتر و پايدارتري درست مي کنه.
اِي بدي هم نمي گذشت.

Relativity

2006-09-10T21:15:00.001+03:30

-عشق من! چند تا دوستم داري؟
- ممم...قد دو تا هندونه!
- همين؟
- تو دو تا هندونه بخور ببينم مي‌توني؟

2006-09-05T21:35:00.000+03:30

بخت برگشتگي شاخ و دم ندارد. وقتي بخواهد برايت ببارد مي بارد. حالا هی باور نکن. فکر کن فقير و بدبخت باشي و يکهو نويسنده داستانت تصميم بگيرد تو را از اين فلاکت نجات دهد. مي نويسد که صبح که تو از خواب پا شدي يک مرتبه متوجه یک گياه خيلي بزرگ توي باغچه خانه اتان مي شوي. مي آيي بکني اش به گمان علف هرز مي بيني که خير بزرگتر از اين حرفهاست. مادرت را صدا مي کني و همسايه ها و بچه توي کوچه و بزرگ محله که چه شده؟ يک ترب به چه گندگي داخل حياط ما سبز شده. بي هوا. و اين يعني بخت. حالا اينکه بايد آن آواز مسخره را بارها بخواني و خودت را مسخره و مضحکه خاص و عام کنی هيچ.(بيا بيا بيرون بيا از دل خاک بيرون بيا و الخ) انقدر سرگرم کشيدن بيرون آن ترب بزرگ از زميني که فکر نمي کني، گيرم که بيرون هم آمد. آخر ترب به فقر و بدبختي تو چه سودي مي تواند برساند. تازه مي ماند سر دلت. تا مدتها باید سوپ ترب بخوری و نفخ کنی و دم بر نياوري.

2006-09-02T21:09:00.000+03:30

در زندگي مهم نيست چقدر زياد لحظه هاي خوشي داشته باشي. مهم اينه که تا چقدر مزه اونها بمونه.

Eternally

2006-08-23T20:24:00.000+03:30

بعضي ها رو جون به جونشون کني رومانتيکن.
خودمو مي گم.

2006-08-16T20:57:00.000+03:30

يک گاز
لورنزو سر پا ايستاده بود و به زحمت با انگليسي دست و پا شکسته براي مستر احمدي از پشت موبايلي که مرتب قطع و وصل مي شد توضيح مي داد که چرا نتوانسته جواب تلفنش را بدهد. مدام از اين طرف به آن طرف مي رفت و عينکش را که سر مي خورد روي دماغش جابجا مي کرد.
نمي دانم استيصال لورنزو بود يا آن فضاي سنتيِ بازارِ پشتِ ميدانِ نقشِ جهان که پيرمرد بيچاره را وادار مي کرد مرتبا تعارف کند که "سيت داون پليز" روي يک پشته پالان پشمي

2006-08-09T21:15:00.000+03:30

براي ما خداها پرسپکتيو برعکس عمل مي‌‍‍‍‌‌کند. هرچه بالاترمي‌رویم، بزرگتر مي‌شويم.

2006-08-08T22:29:00.000+03:30

عددها را از همان يک دو سه شروع مي‌کرديم تا ده. بعد از ده تا بيست. از بيست تا صد که همان يک جور عددها اضافه مي شد و مي‌رسيديم به صد، هزار، مليون، مليارد، بيليون بعد هم اسمهاي من درآوردي تريليارد زيليارد و همينطور...
آخرين باري که از معلمم پرسيدم بعد از اين عدد چيست، خوب يادم مانده. بي حوصله گفت تا هر چقدر صفر که بخواهي مي تواني جلوي يک عدد بگذاري و اين عدد همينطور بزرگتر شود.
چند روز اول هي صفر گذاشتم. يک خط، يک صفحه، صد صفحه. همه‌اش پوززني عدد قبلي. اما دفترچه هم که تمام مي‌شد باز هم مي‌شد صفر گذاشت.
خسته شدم. حقيقتش يک جورهايي خيالم هم راحت شد. تا هر جا که جلو بروي هنوز تا بينهايت، بينهايت مانده. چرا بيخود جوش بزني؟
شايد همان ده برايم بس بود به تعداد انگشتهاي دستم. يا 20 به اضافه انگشتهاي پايم. يا سي به تعداد بند انگشتهاي دستم. يا 200 به تعداد استخوانهايم. يا 500 به تعداد ماهيچه‌ها. مهم نبود. مهم فقط همين بود که کمي ازبيشتر از صفر را بلد باشي که هرچه از دورتر نگاه مي کردي اين بازي اعداد مسخره تر مي‌شد و باز فقط همان "کمي" از صفر بيشتر بودي.

2006-08-08T21:48:00.000+03:30

يک بازي اختراع کرده ام که صداها را مبهم بشنوم. يک کاري مقابل گوش تيز کردن. اينطور احساس مي کنم بقيه هم چيزي را که نمي‎خواهم نمي شنوند.

2006-08-04T00:22:00.000+03:30

با مديريت جديد افتتاح شد.

2004-08-31T23:20:00.000+04:30

just out of the blue

2004-02-02T18:13:00.000+03:30

هميشه نور برخانه ما عمود مي‎تابد

ايستاده راست
چهارچوب پنجره
نگاه مستقيم

يک دانه زندگي
يک لحظه، نرم
بر صورتم مماس مي‎گذرد.

معوج مي‎شوم.

2004-01-12T22:29:00.000+03:30

امروز صبح همه جا را مه گرفته است.
پسر دهاتي را چند قدم جلوتر از جاي ديروزي مي‎بينم. کمي آشناتر نگاه مي‎کند. به گمانم ليسانسي چيزي هم داشته باشد.سامسونتش اين را مي‎گويد.
پايين پله‎ها دختر با مانتوي چسبان و لبهاي قلمبه باز هم به من بد نگاه مي‎کند اين زنها چشم ديدن همديگر را ندارند. من بايد بفهمم چه کاره آن شرکتي است که تويش مي‎رود.
پرايد قرمز هم خالي است کسي توي آن ننشسته و يواشکي ماتيک نمي‎زند. احتمالا امروز صبح خواب مانده.
توي مغازه پرينتر فروشي پسر فروشنده با کسي صحبت مي‎کند. اينطور که چند لحظه دماغم را به شيشه چسباندم و لب خواني کردم هنوز فارسي صحبت مي‎کند. هيچوقت به او نخواهم گفت اما به هرحال به قيافه‎اش فارسي حرف زدن نمي‎خورد. مغازه بعدي خانم لباس فروش روسري آبي بد رنگي سرش کرده. کاش مي‎فهميد آن ديروزي بيشتر بهش مي‎آيد. تابلوي حراج را هم هنوز برنداشته‎اند. فکر کنم او هم رييس دارد.
به همکارم که گفتم او هم تاييد کرد که از روي قيافه سن مُنگولها را نمي‎شود فهميد. ولي خوب حدودا سي ساله است. با يک لباس ورزشي سرتا پا قرمز. از سر بالاييِ نرسيده به پارک، من بالا مي‎روم و او پايين مي‎آيد. هر بار با ديدن من آن چنان ذوق مي‎کند انگار دنيا را بهش داده باشند. به طرفم مي‎آيد. به جز دفعه اول که وقتي نزديک شد ترسيدم، فهميدم که از يک فاصله‎اي نزديکتر نمي‎آيد. هر بار که به من مي‎خندد نگاهش مي‎کنم، گاهي هم يواشکي لبخند مي‎زنم.
يک هفته‎ايست نمي‎بينمش. شايد واقعا اين همه ملال حقيقت دارد.

2004-01-08T09:21:00.000+03:30

اين آقاي مسيح تو اون کتاب (البته به قلم يه نويسنده‎اي) هي مي‎گفت ببخشيد من به زبان استعاره با شما صحبت ميکنما.
بله خوب عذر خواهي هم داره.

2003-11-21T22:57:00.000+03:30

عشق من!
چقدر بدبيني. چرا فکر مي‎کني مريم اولين و آخرين بود؟
گفته بودم که خيلي خاصم.

2003-11-14T16:51:00.000+03:30

لحظاتي بعد از تمام شدن باران است که آتش تماما خاموش شده. زمينِ نمدار انعکاس محو تيرهاي چوبيِ سوخته‎ را در خود دارد. از وراي تصوير صورتم توي شيشه پنجره طبقه دوم، نگاهشان مي‎کنم با لبخند.
آدمهايي را به تيرها بسته‎اند همه با صورتهاي آشنا. روبروي هرکس هم تفنگداري دوزانو روي زمين نشسته با باراني آبي.
قاعده يک تک تير است و کسي آنقدر نامرد نيست که تک تير را به هدف بزند. به هدف هم که نخورد بازي تمام است.
صورتهاي آشنا مي‎خندند. خنده قشنگشان مي‎کند. براي همين بازي که تمام شود، خواهم رفت پايين و همراهشان خواهم خنديد.
بخار سفيدي از روي زمين بلند مي‎شود که توي باد به سمتي خيز بر مي‎دارد و محو مي‎شود.
تفنگها را نشانه مي‎گيرند. پيش از آن که فرصت محو شدن لبخندم را بدهند مسلسل وار شليک مي‎کنند.
يعني قواعد بازي را اشتباه خوانده‎ام.

2003-11-07T10:10:00.000+03:30

ماشيني از سر کوچه پيچيد. طبق عادت ايستاد و خيره شد به راننده. ماشين سرعتش را کم کرد و کنارش ايستاد.
به راهش ادامه داد. امتداد نگاه راننده را تا انتهاي کوچه روي خودش تصوير کرد. داستانش را ته کوچه ول کرد.

2003-10-31T23:16:00.000+03:30

زنگوله‎ها همه جا هستند. روي ميز، کنار کتابها، زير تخت، آويزان ديوار و معلق توي هوا ميان بوهاي آشنا.
همه منتظر باد و حرکتي که به صدا در آيند. بعضي‎ها سبک‎ترند و کم صدا‎تر. با هر تکاني که
مي‎خورند موسيقي جديدي مي‎نوازند و تصويرهايي مي‎پاشند پايين که مثل پولک توي نور برق مي‎زنند. تصويرهايي که گاهي ساعتها چرخ مي‎خورند توي هوا به همراه غبارهاي معلق و گاهي يک راست مي‎افتند پايين.
خوب است که سکوت مطلق باشد و گاهي تلنگري به يکي از آنها بزني.
اما از ترس سکوت هي همه را با هم تکان مي‎دهي. نغمه‎هاي در هم، سر و صدا مي‎شوند و تو هرگز گوش تيز نمي‎کني براي يک نغمه جديد.

2003-10-18T00:23:00.000+03:30

از روي خط شکستدار نيمرخ و سرشانه سياه شخص روبرويم مي‎ديدمش.
چشمهايش را که مي‎گرداند، گاهي که به من نگاهش مي‎افتاد، تعجبها و هيجانهايش که هر لحظه چهره‎اش را تغيير مي‎داد...
اصلا بعضي‎ها خوب بلدند از صورتشان استفاده کنند.

2003-10-14T23:43:00.000+03:30

گفتم زياد سيگار مي‎کشي.
يا نشنيد يا خودش را به نشنيدن زد چرقي فندکش را صدا داد و بازدمش همه جا را تار کرد.
صداي ضعيفي از لابلاي تاري گفت: آمده بود.
- گفتي؟
- فرق کرده بود. يک جور... يک جورِ... يک جور خوبي.
- قرار بود...
- نشد.
بلند شدم. راه افتادم به سمت در. يا نديد يا خودش با به نديدن زد.

2003-10-02T13:15:00.000+03:30

عشق من!
دستهايت را به من بده، ببرم بشورم.

2003-09-28T00:39:00.000+03:30

همين که تا به حال هيچ آسماني به زمين نيامده خودش مايه تسلي خاطر است.

2003-09-22T23:18:00.000+03:30

عشق من!
بالاخره يک روز عکست را مي‎گيرم، نگاتيوت مي‎کنم.
تا چاپ شوي، هر کاري که دوست نداشتي انجام مي‎دهم.

2003-09-03T23:36:00.000+04:30

نوار را توي ضبط مي‎گذارد.
و تو مي‎داني که با آهنگ "مرا ببوس" روي صورتت خم خواهد شد
و به "عشق من" که رسيد محکم بغلت مي‎کند
و با "ترکم نکن" اشک در چشمانش حلقه خواهد زد.
پس حتما مي‎داني که آهنگ "يکي ديگر" شروع نشده بايد فرار کني. ميله کنار تخت زيادي تيز است.

2003-08-29T20:07:00.000+04:30

وقتي مي‎ديدم طپش شاهرگ گردنش را زير پوست،
و دنبال مي‎کردم امتدادش را تا روي جيغهايي که از درد مي‎کشيد،
جنوني آني با دستهاي خالي همه آن رگ و پوست را از هم مي‎دريد که: زندگي نخواستم.

2003-08-26T11:01:00.000+04:30

دلم برات کوتاه شده.

2003-08-22T13:41:00.000+04:30

جيغ را در گلويم آماده کردم و صدايش را دو سه بار توي دلم گوش کردم.
با خود فکر کردم لحظه تصادف اينقدر همه چيزسريع اتفاق مي‎افتد که آدم تاخر و تقدم کارها يادش مي‎رود.
يکهو مي‎بيني اول خوب شدي، بعد دردت آمده و سالها بعد يک جايي که نمي‎داني کجاست جيغ مي‎کشي.
اصلا درست نيست.

2003-08-20T14:23:00.000+04:30

از وقتي مصلوبم کردند خيلي کلافه‎ام...!!!!!

2003-08-15T11:23:00.000+04:30

خواب ديدم بازيگر تئاتري هستم که بارها و بارها تمرينش کردم. همه با چشم بسته.
من و يک مرد هستيم در گوشه سمت راست صحنه. او نشسته روي دو زانو. نور متمرکز روي ما افتاده و من با چشم بسته، بي‎صدا و موزون لمسش مي‎کنم.
روز اجرا به اين صحنه که مي‎رسم، دستهايم که در پي خطوط بدن آرام مي‎گردد، همه چيز فرق کرده. ديگر بازي نيست. لمسهايم از سر کنجکاوي است. قانون بازي را مي‎شکنم و چشمهايم را باز مي‎کنم. با اينکه هرگز نديدمش، انگار مي‎دانم. مردي که نشسته آنجا، با چشمهاي بسته، شخص ديگري است.
مرد هنوز توي حس و بازي است که سرآسيمه بلند مي‎شوم به دنبال بازيگر اصلي. ناگهان يادم مي‎افتد که هيچ از او نمي‎دانم نه اسمي نه نشانه‎اي. گم شده است و من بي‎نشان مانده‎ام.
نشاني لمسهايم را چگونه بدهم؟

2003-08-06T21:48:00.000+04:30

ترسيدم اگر سکته کنم همه جهان بتپَد.

2003-08-03T01:01:00.000+04:30

يک نخ سفيد روي زمينه تيره ديوار و دو تا دست که از مچ به بالا محوند، دوسرش را ميان دو انگشت سبک‎سرانه گرفته‎اند.
چند قطره آبِ پخش شده توي هوا، مُعلق مانده‎اند بالاي رشته نخ.
انگار چند لحظه پيش، دو طرف نخ محکم کشيده شده و
ميانه نخ لحظه‎اي نوسان سريعي کرده و
خيسيهايش را پخش کرده توي هوا و
يکهو همه چيز همانطور مانده.
دستهاي از مچ آويزان و
قطره‎ها و
من، که ساعتهاست محوشان شده‎ام.

2003-07-28T23:29:00.000+04:30

بعد از دو سال و نيم دفاع از تزي به نام "بررسي الگو پذيري مسکن در تهران، پيشنهاد الگوي بهينه مسکن در محله يوسف آباد"
روز دفاع بي‎حس بودم تقريبا. پشت تريبون که قرار گرفتم اول صدام مي‎لرزيد. اما کم کم از اينکه طنين داشت و همه ساکت بودند خوشم آمد.
نشستم يک گوشه و گوش دادم به صداي خودم. دستم را زده بودم زير چانه و نگاه مي‎کردم.
فکر مي‎کردم اين هيات داوران که با آن صدا چيزهايي يادداشت مي‎کنند بيکارند؟ چشمهايشان را ببندند، گوش بدهند که صدا چه طنين خوبي دارد توي اين اتاق.
بعد فکر کردم کاش آواز مي‎خواندم. يادم نيست شايد هم خواندم. فقط يادم هست که به خودم آمدم ديدم بي‎خيال صداها شدم و تمرکز کردم روي رنگ نور که هي عوض مي‎شود. هم روي صورت کسي که پشت کامپيوتر نشسته، هم روي يک تي‎شرت سفيد، که انقدر توي تاريکي پيدا و پنهان ‎شد تا اينکه ديگر ديده نشد.
چراغها که روشن شد، همه براي يک نفر دست زدند و داوران رفتند که داوري کنند.
روي ميز نشسته بودم و پاهايم را تکان مي‎دادم وقتي که برگشتند و پشت ميز صف کشيدند و بقيه همه ايستادند و گفتند: شما را با معدل 18.5 مهندس اعلام...
باز همه دست زدند و من نفهميدم که اعلام کردند يا نکردند.
حالا هم من ماندم و اين جمله که براي همه تکرار مي‎کنم: تمام شد. تمام شد. تمام شد.
فقط مي‎دانم اين مرحله و خط هم مثل همه خطهاي ديگر فقط رد شدن از رويش درد داشت. اين طرف و آن طرف باز همان است که هميشه بوده.

2003-07-24T00:27:00.000+04:30

ابراز وجود

2003-06-14T21:15:00.000+04:30

- بالاخره چهار شنبه وقت دفاع گرفتم.
- بهتر ديدم که قبول کنم سال 82 شده و مجبور شدم به اين خاطر تمام نسخه‎هاي رساله رو عوض کنم!
- هنوز نمي‎دونم بايد چه احساسي داشته باشم.
- اميدوارم تا اونروز انقلاب فرهنگي نشه! (بنا به قانون مورفي بعيد مي‎دونم نشه!)
- هنوز نقشه‎ها آماده نيست. دو نقطه دي!

2003-06-06T12:01:00.000+04:30

ديشب يه شلوار رو زير کردم.
از کجا بايد مي‎دونستم آدم توشه؟

2003-06-01T14:05:00.000+04:30

شده گاهي صبح که بيدار شدي حس شيريني يادت افتاده باشد، حسي بي‎شکل.
توي روز بارها سراغت آمده باشد يکباره، انگار که ناگهان از فراموشي بيرون آمدي.
هي بيايد، گرچه محو و بداني که هست. تنها بايد به يادش بياوري.
با لبخند کمرنگي آويزان شيرينيِ محوش بشوي و بگويي خوب است. هست!
تکه‎هاش آمده باشند و رفته باشند با کلمه‎اي که يکهو گفته شده، با يک نت لابلاي آهنگ.
با نوري که يک دفعه بريده بريده افتاده توي اتاق و با هر بار که از درگاه اتاق رد شدي.
و ميان اين آمدنها تو يکهو ديده باشي‎اش.
و يکباره شکل دار شده باشد.
و يکباره فهميده باشي که اين همان است که ديگر نيست.
انگار که يک روز بي‎خاطره و بي‎زمان شده باشي. انگار که فقط ميانه‎ها يادت مانده باشد.
انگار که هيچ چيزي هرگز تمام نشده باشد.
ماندي. مي‎ماني.

2003-04-21T09:43:00.000+04:30

يک چند تا لينک:
داستان پنج آوريل هفت خط داستان جالبي است.
وبلاگ عجيبي پيدا کردم! از اين لحاظ که بدون استثنا همه داستانهايش را دوست دارم.
يکي از نوشته هاي کوتاه:
" تمامی نفرتم از تو را؛ريختم توی يک ليوان و به سلامتيت نوشيدم... "
بين وبلاگهاي روزنامه نگاري خوابگرد از آنهايي است که از قلم ومطالبش خيلي لذت مي‎برم. هر دوهفته يک بار هم معرفي کتاب دارد که خواندني است.
تجربه! نشان داده که توي اين وبلاگ چيزهاي جالبي پيدا مي‎شود.
اين خرمگس هم از آن خرمگسها نيست. خاتوني است براي خودش!
اين يک ماهي خانوم هم در لا مينور نواخته مي‎شوند( به حق چيزهاي نديده!) بعضا يادداشتهاي جالبي دارد.
فعلا همين.

2003-04-20T17:13:00.000+04:30

"هنوز دفاع نکردم." جمله‎اي که در اين يک سال گذشته اينقدر براي همه تکرار کرده‎ام برايم چيزي شبيه تعارفات معمول احوالپرسي شده.
انقدر کار خرده ريز پيش مي‎آيد که تا همين الان از تخمين خودم يک ماه ونيم عقب هستم. فکر کنم حداکثر تا دوهفته ديگر دفاع کنم و يک انسان نرمال باشم.البته نمي‎دانم ازاين قضيه خوشحال خواهم بود يا نه.
شديدا از تصور جلسه دفاع مي‎ترسم. واقعا زجرآور است. مخصوصا براي من که حوصله ندارم هيچ چيز را توضيح بدهم. آنهم چيزهايي که کشيدم وساختم و تمام شده. توضيح براي چه؟ نوشتني ها که توي رساله است، کشيدنيها را هم که مي‎بينند.
اما راز موفقيت در جلسه دفاع فقط زبان بازي است. فلسفه و هزار جور مزخرفات ديگر را بايد به هم ببافي و بچسباني به کارت. که يا بايد تا دو هفته ديگر ياد بگيرم ، يا به نمره‎اي پايين تر از حقم راضي شوم. بعد از اين همه زحمت کمي زور دارد.

مي‎گويند:(!) يکي از راه حلها براي مضطرب نشدن در هنگام سخنراني اين است که همه حضار را گوسفند تصور کني. دارم تمرين مي‎کنم. حالا مي‎خواهم ببينم چه کسي جرات دارد در جلسه دفاع من حاضر شود!

2003-04-14T13:26:00.000+04:30

زيادي دست و پا مي‎زند.
نمي‎داند که کافيست پاهاي کشيده‎اش را به هم جفت کند، کف دستهاي استخواني‎اش را روي هم بگذارد، آرام بالاي سرش ببرد.
چشمهايش را هم که ببندد، خواهد ديد چه آرام فرو رفته تا عمقِ آبي تيره.

2003-04-02T23:47:00.000+04:30

خيابانها تاريک تاريک است و هوا هم کمي سرد. آستينهاي ژاکتم را روي شانه هايم گره زدم. بي هدف يک تکه مسير را بالا و پايين مي‎کنم، با سيگاري روشن در دستم. اهميتي ندارد که اين وقت شب، دختر هستم و تنها.
ماشيني مي‎ايستد. نا خود آگاه توجهم جلب مي‎شود. پنجره سمت من پايين مي‎آيد.
صدايي مي‎گويد:" مي‎شه سوار شي؟"
مردد جلو مي‎روم. دقيقتر نگاهش مي‎کنم. روسري زرد رنگي دارد با موهاي مشکي دورصورتي خشک و جدي.
تلنگري به سيگارم مي‎زنم که مثلا خاکسترش را تکانده باشم.
مي‎گويد:" بيا باهم يه چرخي بزنيم. سيگارمون رو باهم بکشيم"
چه اهميتي دارد که اين پا و آن پا مي‎کنم؟ سوار مي‎شوم. تشکرآميز نگاهم مي‎کند. درها را قفل مي‎کند و من يک لحظه مي‎ترسم. سعي مي‎کنم بي تفاوت به نظر برسم. پنجره را کمي پايين مي‎دهم و دود را فوت مي‎کنم بيرون.
سيگار دستش نيست. آرام مي‎راند. نورقرمزرنگ ماشينهايي که رد مي شوند توي ماشين و روي صورتش جابجا مي‎شود. صورت استخواني خوش فرمي دارد.
بعد از مدتي کمي توي صندلي جابجا مي‎شوم. انگار متوجه وجود من شده باشد به سمت من برمي‎گردد. نمي‎دانم انعکاس چراغها است يا اينکه چشمهايش خيس هستند.
ماشينها ايستاده‎اند. با سر اشاره‎اي به سمت چپش مي‎کند ومي‎گويد:" توي يکي از اين خونه‎ها هستن"
صداي خوش طنيني دارد. چيزي نمي‎گويم. سکوت مي‎کند.
خيره مي‎شوم به روبرو و سيگارم را لاي انگشتانم فشار مي‎دهم.
پوزخند مي‎زند.
"ساعتهاست دارم اين خيابون رو بالا و پايين مي‎کنم. منتظر!"
پک آخر را عميق مي‎زنم و سيگار را پرت مي‎کنم بيرون.
کنار نگه مي‎دارد. قفل در را باز مي‎کند.
"مرسي که سوار شدي. خداحافظ."
به طرفش برمي‎گردم. روي صورتش مکث مي‎کنم. نگاهش هنوز برق دارد. خيره به روبرو است با صورتي بدون حالت.
چند لحظه بعد، باز پياده روي سرد و تاريک است و نقطه روشن سيگارم.

2003-03-06T13:19:00.000+03:30

اينجا حداقل تا سيزده بدر به روز نمي‎شود.
نه. جدي.

2003-02-20T17:24:00.000+03:30

بچهه، عينکيه. با دو تا پاي لاغر، تا زانوي مامانش مي رسه. چادر سياه مامانش رو گرفته. سرشو برمي‎گردونه. چشمش به من و ژاکت قرمزم که مي‎افته نگاهشو کليد مي کنه روم. در حاليکه دستشو گرفته به يه پارچه سياه که تو باد تکون مي خوره. جلو مي‎رم قدم به قدم با پارچه سياه. که اون پسر موبور، با چشاي گنده انقدر به پشت خم نشه، براي اينکه يه تيکه رنگ ببينه.

2003-02-11T10:25:00.000+03:30

چي کار مي تونستم بکنم؟ سر چهارراه گيرم انداخته بود. چاقو رو گرفته بود جلوي صورتم و همينطور تکون مي‎داد. برق تيزي‎اش چشمم رو مي‎زد.
صورت سياهي داشت و موهاي ژوليده‎، دهن گشاد و دندوناي يکي در ميون.
جز اينکه ازش يه دونه بخرم، راهي هم داشتم؟

2003-02-06T20:59:00.000+03:30

نزديک نياييد. عقبتر. خوب شد.
وقتي دور مي ايستيد، راحت مي شود عکستان را گرفت، قاب کرد و براي هميشه به ديوار زد.

2003-02-02T11:19:00.000+03:30

عشق من!
سراسر زمين را کفپوشي خواهم ساخت از ميخ
و رد پاي قرمزت را تا آخر دنيا دنبال خواهم کرد.

2003-01-29T09:45:00.000+03:30

3-
گاهي اين تلفن هم زنگ مي زنه. صدايي مي پرسه چه خبر ومن با هيجان شروع مي کنم به تعريف که یکهو، چشمم به نور کمرنگ پشت پرده ميافته و يادم مياد که اين صدا هم مال همون پشت پرده است. همونيه که بهش مي گن واقعيت. و اون هيچي نمي فهمه از اتفاقاتي که براي من افتاده. يادم مياد که اون بيرون، پشت پرده، همونجايي که گاهي نور کمرنگي هست، يه قوانيني وجود داره. کسي وقايع خوابهاش رو واقعي حساب نمي کنه. پس جواب مي دي هيچي. خبري نيست. من همه اش خونه بودم. تا حالا هم خواب بودم. هيچي. خبري نيست.

صدا که حرف مي زنه و تعريف که مي کنه با هيجان، من لحظه اي شک مي کنم: نکنه زندگي اون بيرونه توي همهمه، توي خيابونها؟ اما خيابون جاييه که در هر لحظه، هيچکس اون جايي که بايد باشه نيست.
خوبه حرف هم زياد طول نمي کشه. من فقط شنونده هستم و حرفي براي اون بيرون ندارم.

شايد کم کم بشه. مي شه. که اين مرزهاي هر لحظه کمرنگ شونده کاملِ کامل يادم بره و پرده هم پشتي نداشته باشه و همين دنياي سه متر در چهار متر من انقدر انبساط پيدا کنه که همه چي توش جا بشه ومن هي بخوابم و هي خواب ببينم و هي زندگي کنم.
توي واقعيتِ خودم.

2003-01-28T09:47:00.000+03:30

2-
دنياي صبحها آنقدر کمرنگه که ساعتها به خودم تلقين مي کنم که هي! واقعيت، اون نورِ پشت پرده است. نه آدمها و فضاها و مکانهايي که تمام شب توي خواب ديدي يا قبل تر تخيل کردي.
بيدار که مي شم فقط چند لحظه خيره مي شم و برمي گردم به دنياي خواب. مي خوابم و مي خوابم و مي خوابم و در خواب، مي بينم.
در خواب حرف هم مي زنم با تصوير هاي پررنگ. کارگردان خوابها. همه کاره تخيل. هيچ واقعيتي هم نيست که خيال من رو تصحيح کنه.
تغيير، تنها نور پشت اون پرده است که کمرنگ و پررنگ مي شه. به عنوان ته مونده واقعيت.

2003-01-26T23:33:00.000+03:30

1-
مدتهاست که فضام روزها و روزها همين ديوارهاي آلبالويي رنگه که کسي نيست توش. صداها از اين کامپيوتر بلند مي شه يا تلفن بغلش. بوها هم از پنجره اي مياد که يه روز به تمام شهر ديد داشت.
وقتي که انقدر ساختمون بلند جلوش قد کشيد که ديگه شب، هيچ درياي چراغي ديده نشه، پرده اش رو کشيدم و پنجره رو کردم ديوار.
زندگي هم که محدود بشه به اين ديوارها يه جاي ديگه شروع مي شه. خيلي وسيع تر.
دنياي ذهني.

2003-01-25T20:11:00.000+03:30

امشب همه نوارها مرتب چيده شده اند. منم. و تک چراغم. و کتاب روبرو.
ديشب، ديشب بود.
نوارها به هم ريخته بود، موسيقي مدام عوض مي شد، چراغها روشن بود، ورق پاره ها پراکنده و من هي قدم مي زدم لابلاي خش خش اين کاغذ پاره ها.
صدايي هم مي آمد. صداي بمي.
اما امشب،همه نوارها صاف، کنار ضبط ايستاده اند. من دراز کشيدم. تک چراغ است. و کتاب روبرويم.
صدا کجاي امشب جا مي شود؟

2003-01-22T00:34:00.000+03:30

ديشب يه جمله خیلی بامزه شنیدم "خيلي روان مثل يک چوب روسي دوستت دارم"! نميدونم اصلا جمله مال کيه در عین حال هم نميدونم آدم بايد از شنيدن اين جمله چه احساسي بهش دست بده !
***
يک سال پيش چيکه با اين چند جمله شروع شد.
***
سالگرد، مرگ، تولد
هر چقدر تعليق خوبه، هرچقدر پيوستگي خوبه، نقطه هم خوبه. نقطه هايي بتوني توي اين چرخش و حرکت، چند لحظه اي، دستت رو بهش بگيري آويزونش بشي و دور و برت رو نگاه کني.
سالگرد يکي از اون دستگيره ها ست.
***
مرور، نگاه، ياد آوري
مي دوني وقتي شروع کردي تو کوچه خاطرات قدم زدن، خيلي وقته مردي؟
***
فردا سالگرد شروع چيکه است بايد يه متني براش بنويسم. بايد؟
يک متن بلند بالا نوشتم پر از تشکر، پر از ياد آوري، پر از خاطرات اين يک سال و آدمهاش و داستانهاش. بعد هم نوشتم "چيکه ديگه تعطيل"
***
چون يک سال شده بايد فيل هوا کرد؟
امروز هم مثل ديروزه. سال مي تونست سي صد و شصت و سه روز باشه. اونوقت امروز همون پس فردا بود که ديگه هيچ روز خاصي نيست.
***
دلم نمياد. عين بچه ام دوسش دارم. يه جور عجيبي بهش عادت کردم. انقدر که حتي ديگه نمي تونم قيافه اش رو عوض کنم.
چه بد.
***
چيکه تا هر وقت که بتونه مي چکه. ربطي به تاريخ نداره. فعلا يه کم بذارين از اين نقطه سالگردش آويزون شه و تاب بخوره.
***
چيکه! عزيزم! مي دونم مدتيه اصلا بهت نمي رسم. منو ببخش يه کم ديگه تحمل کن. جدي ترت خواهم گرفت.
***
تولدشه.... چي کادو آوردين؟

2003-01-17T23:10:00.000+03:30

هوا خوب بود.
او خوشتيپ بود.
من کار داشتم.
وگرنه عاشقش مي شدم.

2003-01-17T21:16:00.000+03:30

اين پست اين آقا منو به ياد خانوم Bjork انداخت. خيلي چسبيد. مخصوصا آهنگ possibly maybe ش!

2003-01-14T12:15:00.000+03:30

آدامسم رو درآوردم ماليدم رو موکت. يه دفعه احساس کردم دهنم پر از مو شد.
وقتي با دست روش فشار دادم دهنم صاف شد .
بعدا بود که فهميدم به جاي آدامسم دهنم رو در آورده بودم.

2003-01-12T20:52:00.000+03:30

کوچه

2003-01-10T21:43:00.000+03:30

عزيزم

خوابيدي؟

يه دقه

-قبل خواب-

يه سفارش بکنم؟

قول مي دم بعدش برم



عشق من!

مي شه يک کاري کني؟



اگه شد

اگه وقتي خوابيدي

خواب رعد و برق ديدي

                    اگه که زحمتي نيس

برقشو رو بيار پايين،

سي صد و شصت و سه بار

                            - دو روز دنيا که ارزش نداره! -

روي پنجاه و دوهفته بتکون



سر يک سال که بشه

                   -بي صدا-

                        ديگه کاريت ندارم



خيلي خوب

من برم



اما قبلِ رفتنم

اينو هم بهت بگم:

                هي بازم برق مي زنه

                هي بازم خواب مي بيني

                هي بازم يه سال مي شه...



ولي خوب 

سر يک سال که بشه 

من مي گم:

                                ديگه کاري نداري؟



بعدشم

تو بگير تخت بخواب

من مي رم خواب ببينم

2003-01-03T23:37:00.000+03:30

دلم يه بدن و صورت تراشيده مي خواد با پوست صاف و برنزه.
هان؟
نه.
براي فيلتر قرمزي که خريدم. عکس سياه و سفيد خوبي ازش در مياد.

2002-12-25T18:55:00.000+03:30

چون که هميشه يه مقصر هست،
عشق من!
مي خوام اون تو باشي.

2002-12-22T13:28:00.000+03:30

ساعت دوازده ونيمه شبه. مياد تو اتاق. من دراز کشيدم.
يه نگاه بهم مي کنه.با لبخند.
مي گم: چيه؟
مي گه: مي خوام آخرين نگاها رو بهت بکنم. و مي ره.
خوشش مياد بهش بگم داداشي اما من بهش مي گم کوچولو. اينجوري عقده تفاوت قد چهل سانتي مون کمي تلطيف مي شه!
يهو مي ترسم. نکنه بميره و من بهش لينک نداده باشم! جوونه ديگه. و حساس!

2002-12-19T13:00:00.000+03:30

حالا که يادم رفته ساعت 12 شب توي سرازيري آجودانيه ماشينم دو دور دور خودش چرخيد،
حالا که يادم رفته مسير نيم ساعته دو ساعت طول کشيد،
حالا که يادم رفته قيد ترمز را زده بودم،
حالا که ضربان قلبم را نمي شنوم،
حالا که ديگر چراغ خطرِ هزار ماشين جلوتر از من توي چشمم نمي زند،
و حالا که يادم رفته در سرازيري يخ زده اگر آدم و ماشين جلوي من بيايد هيچ کاري از دستم بر نمي آيد،
حالا،
ليوان نسکافه ام را مي گيرم دستم،
از پشت پنجره اتاق گرم و نرمم به آسمان قرمز بيرون زل مي زنم و با خودم فکر مي کنم: آه! چه رومانتيک.

شايد شعري هم در وصف لطافت برف گفتم.

2002-12-13T12:33:00.000+03:30

يک جاده برفي است با چند رديف رد پا.
سکوت و هيچکس
پايم را درون جا پاها مي گذارم.
عميق و فرورفته
مي روم تا جايي که از ردپاها تنها يک رديف مي ماند.
ممتد و کشيده
مي ايستم.
آرام و خيره به روبرو
پايم را از جاي پا بيرون مي آورم.
مطمئن
تنها نيستم.
حالا
کسي کنار من راه مي رود.
گيرم کمي جلوتر

2002-12-10T22:56:00.000+03:30

و بر شماست که روي جمله زير صد بار کليک کنيد. باشد که رستگار شويد.

شب شراب بيارزد به بامداد خمار!

2002-12-04T14:06:00.000+03:30

اينجا چيزهاي خوبي پيدا مي شه

2002-12-03T23:35:00.000+03:30

نمي دانم چرا هي بي قرار ثبت اين لحظه ها هستم. شايد براي اينکه يک روز از لابلاي انواع سندها بيرونشان بکشم گرد و خاکشان را فوت کنم، لبخند ابلهانه اي بزنم و بگويم: هي! من زندگي کرده ام!
انگار وقتي مرده اي فرقي هم مي کند.

2002-12-01T22:58:00.000+03:30

هواشناسي
برف اول هم که بياد و تو نباشي،
ديگه همه چيزاي خوب اومده و تو نبودي
فردا،
ديگه خيالم راحت شده!

2002-12-01T20:33:00.000+03:30

اين خيلي خوبه که!
رسما بهش حسوديم شد...

2002-11-27T01:23:00.000+03:30

صداي در

و ناقوس ناباوري
- با پژواکي در خاليها-
مکرر مي خواند
که رفته اي
که رفته اي
که رفته اي

2002-11-25T21:20:00.000+03:30

معلومه. طبق يه قانون نامعلومي معلومه. اينکه درست روزي که فرداش تحويل کار داري بارون مياد.
و فقط همون روزه که هيچکس به ماشين احتياج نداره. و تو از شدت کار، حتي شست پات رو هم بيرون نمي توني بذاري، چه برسه به اينکه يک سر بري خارج از شهر.
وتنها همون روزه که آنچنان ساز زدنت مي گيره که جناب "ليست" جلوت کم بياره.
و همون روزه که آنچنان سوژه هاي ناب بر ذهن نا متمرکزت هجوم ميارن که هرچي شاعر و نويسنده است بره هوا بخوره.
و يکتا! همان روزه که تمام رنگهاي آبرنگ از توي کمد برات آواز مي خونن. و سرت براي اولين بار در 65 سال گذشته درد مي گيره. و سرما مي خوري. و تن درد مي گيري. و ناگهان زن مي شي. و باز هم ناگهاني کمبود محبت پيدا مي کني.
و درست همون شبه که هنگامي که پيه تا صبح بيدار موندن رو به تنت ماليدي، دوستي بسيار قديمي پس از 65 سال ناگهان ياد تو ميافته، ديگه دوريت رو نمي تونه تحمل کنه و به سوي تو مي شتابه. مياد که شبي رو تا صبح به جبران روزهاي از دست رفته با هم سر کنيد.
همه اينا طبق يه قانون نامعلومي معلومه.

(چقدر اين متن شبيه کتابهاي آسماني شد!)

2002-11-23T19:59:00.000+03:30

تو آدم بشو نيستي . حتي با "ع".

2002-11-17T23:30:00.000+03:30

دارم فکر مي کنم چرا اينقدر تا به حال حرکات ناگهاني سوسکها برام چندش آور بوده.در حالي که تنها مشخصه اشون همينه وگرنه مثل مورچه ها هستند. کمي هم پاهاشون درازه.
امشب نيم ساعته به يک سوسک 7 ميلي متري با بالاتنه کِرِم و پايين تنه قهوه اي و کمربند مشکي خيره شدم و حرکاتش را دنبال مي کنم. همه اش خودم رو جاي اون مي گذارم و تصور مي کنم چي فکر مي کنه وقتي تو سايه درز کمد ايستاده، وقتي به يک لکه روي ديوار مي رسه، وقتي از رنگ سفيد مي ره روي ديوار زرشکي رنگ، چرا يه دفعه تند مي کنه ؟ وقتي مي ايسته اين کش و قوسها براي چيه و تکون شاخکها؟ وقتي به اون ديوار بزرگه مي رسه گيج مي شه؟ داره از نور فرار مي کنه؟ چرا دوباره بر مي گرده؟ حالا نمي شد نره؟ چرا بهم نگفت؟ خودش نمي دونست داره مي ره؟ نمي شد بگه براي چي؟ يه دفعه؟ چرا بي صدا؟
هواي سرد. هواي نمناک. بويِ چوبِ سوخته. صداي خِش خِشِ جاروي رفتگر.
روزها گذشته. خِش. خِش. هفته ها گذشته. خِش. خِش .من نشمردم ولي گذشت. خِش. خِش. بازهم مي گذره بدون اينکه من بشمرم.
مي شمرم. يک. گوشي رو بر مي دارم. يک.شماره مي گيرم. يک. زنگ مي خوره. يک. حرکاتش رو مي بينم. يک. از روي تخت تا تلفن. يک. دو قدم بزرگ.
- بفرماييد؟
معلومه. که من قطع مي کنم. معلومه. داشتم شک مي کردم . معلومه. هرگز چيزي بوده . معلومه.
بوي دودِ . چوبِ سوخته. پنجره ي باز.
دو چَشمِ خيس و درشت. دو چَشمِ خيس ودرشت. دو چَشمِ خيس و درشت.
اين کلمات کجا انعکاس پيدا مي کنن؟ توي کدوم خالي؟ اينجا که خالي نيست. من هستم. عددها هستند. صدا ها هستند. بوها هستند. ديوارها هستند. لکه هاي روي ديوار هستند. سوسکهاي ريز اتاقم هستند.
سوسکها! سوسکِ ريزِ قهوه اي. روي ديوارِ من! من بايد به اون خيره بشم. يه سوسکه 7 ميلي متريه با بالاتنه کرم و پايين تنه قهوه اي. روي ديوار اتاقم داره راه مي ره و من دارم فکر مي کنم که...

2002-11-16T19:48:00.000+03:30

خوب مهم نمي شم!
انگار چيکه همينه که هست. برم يه فکري به حال خودم بکنم!

2002-11-15T23:46:00.000+03:30

font صفحه روعوض کردم. محض تنوع. قيافه‌اش جدی تره. سايز حروف رو هم کمي بزرگتر کردم. حالا نوشته‌هام مهم به نظر ميان.
بايد ياد بگيرم يه جوری font حرفام رو هم بزرگ کنم.
محض تنوع فقط.

2002-11-13T12:48:00.000+03:30

عشق من!
چقدر دلم می خواست الان بهم زنگ می‌زدی و منم خیلی رومانتیک از ته دل بهت می‌گفتم:
عزیزم! برو گم شو!

2002-11-09T19:40:00.000+03:30

هيچ مي دونستين پشت آدم نصفه نيمه وخورشيد خانوم و گولي و پينکفلويديش و عمو گارفيلد و چنته وخاطرات مشبک و امير قويدل و خرمگس و زن نوشت و نفيسه گالري و احسان ودنتيست و سايه و حتي چيکه يه آدم نشسته؟
آره آره نشسته عين خودشون هم هست. خيلي خوبه!

2002-11-09T12:52:00.000+03:30

اين تصويرها جنسش خوب نيست
به چشمانم رنگ پس مي دهد
با يک نگاه لکه دار
قبول کنيد کمي سخت است
کسي پاک کننده مرغوبي سراغ ندارد؟

2002-11-01T21:27:00.000+03:30

هي از پرواز کلاغ سياه مي خوانم و هي همه غمگينند و هي من اما حس خوبي دارم. برايم زيباست اين انتخاب و تحسينش مي کنم. پرواز خوانده بودش و پس يعني رهايي. پرواز يا هر چه باشد، رهايي است براي او و خودخواسته.
هي من تايپ مي کنم و هي اين هلياي سه سال و نيمه آستين مرا مي کشد که آزاده جان چرا آهنگِ پيانوي ناراحت گذاشتي. بيا خودت آهنگِ پيانوي خوش بزن.
حالا بنشينم اينجا بغض کنم و اشک؟
نه. بلند مي شوم بروم براي هليا آهنگِ پيانوي خوش بزنم.

2002-11-01T21:09:00.000+03:30

دلم هواي زني را کرده است که من بودم

2002-10-26T18:04:00.000+03:30

به آساني مي گذارم همه چيز را به خواب و رويا وصل کند تا من هم شيرجه بزنم نگاه نکرده.
تنها سه لغتِ بايد بايد بايد* را ازجايي مي خوانم و با سه قدم سبک دورخيز مي کنم.

*شعر پنجره فروغ

2002-10-15T19:42:00.000+03:30

کارهام خيلي زياد شده. اگر طي چند ماه آينده تزم رو تموم نکنم، احتمالا ديگه نمي کنم و اين مساله خيلي جالب نخواهد بود! بنابراين احتمالا تا مدت زيادي به اينجا نمي تونم اونجوري که مي خوام برسم.
کلي نوشته ها ي نا تمام، آدمهاي نديده، عکسهاي نگرفته، نقاشي هاي نکشيده و مسافرتهاي نرفته مونده که به اين خاطر انجام نمي شه.
واقعا دوست ندارم اينجا رو تعطيل کنم ولي فکر کنم بهتره يه مدت شير رو سفت کنيم! تا ببينيم چي مي شه.

2002-10-15T19:07:00.000+03:30

گفتم منو از زندگيت درز بگير.
يادم رفت بگم اضافه ها رو قيچي کن.
حالا گير کردم لاي درز زندگيت و نه من کسي رو مي بينم، نه کسي منو.

2002-10-08T01:20:00.000+03:30

در باد صداها لرزانتر مي شود
درباد شعله ها رقصانتر مي شود
در باد سيگارها زودتر به ته مي رسد

در باد همهمه اي است وهمناک
در باد نمي توان ايستاد

در باد فکرها پر از خاک ...
فکرها

در باد.........باد باد............باد

در باد فرياد گم مي شود
در باد داد داد داااااااااااد ـــ......ـــ.............. ـــ...............ـــ
الفهايش ده تا مي شود و مي افتد و داد در باد مي لرزد.

در باد کلماتِ در باد
............پرا............................... کند
د.....................ست
............ها.................ت.........................
.... پر................................ه
...................... تا........................ب
کا................................ ش
هوووووووووووووووو

2002-09-30T22:33:00.000+03:30

تصوير:
زانوهاي لاغرش را بغل کرده. خيلي خالي خيره شده...
تصوير را در کنج اتاق مي گذارم. نگاهش مي کنم.
پاهايش کشيده است و رنگش پريده... مات نگاه مي کند.
حالتي سفيد است.
سفيدِ کنج نشينِ مات.
راه ندارم به آن هاله سفيد و سخت کلافه ام مي کند. ذره اي دنيايش رامتصور نيستم مگر سفيدياش را که آن هم هاله اي است از بيرون.همه چيز درون آن هاله سفيد است و پشت آن زانوان لاغري که محکم بغل کرده.

***

تصوير: پنجره
زرد مي شود، سفيد. نارنجي، قرمز و سپس آبي تيره که نشت مي کند از لابلاي شيشه. شيشه آب مي شود و جريان مي يابد با آبي بعد از غروب. اما سرمه اي و سياه که مي رسد، مي ايستد با حضورِ نور اولين چراغ.
بُغ مي کند و کهير مي زند صورت شب. مي شود پر از ستاره. همان بيرون مي ماند کز کرده ولب ورچيده. تماشا مي کند تا افول چراغ برسد ونشت کند درون. تنها سياه اما. بي ستاره.

***

تصوير:
بلند و کشيده، ايستاده کنار پنجره. آنجا که هاله نور مرزهاي نه چندان منحني بدنش را ترسيم کرده. هيئت سياهي است با مرزهايي از نور. رو به پنجره پشت به من.
حس مي کنم مرزهاي سياه عبورم مي دهد. اما اين سفيدي نفوذ ناپذير است.
نامرئي ام براي دنيايش همانگونه که دنيايش براي من. از نامحسوس براي همه حواسم.

***

تصوير:
فرو مي ريزد، رام مي خوابد، بخار مي خيزد. باد و غبار در سفيدي بخار مي پيچد و باز فرو مي ريزد. اين چرخه ابدي درونم هم مي پيچد.
***

تصوير:
نمناک است و باران....
باران هميشه مسحورش مي کند. نگاهش مي کنم. يک زيبايي دور.
***
آرام و بي حرکتم و لبانش بدنم را شکل مي دهند. گويي خميري در دستان يک مجسمه ساز . پرو خالي.
***
لمس مزرهایش با تمام جسمم.
ناشناخته، جزیی از چرخه درونش شده ام.

2002-09-25T18:01:00.000+03:30

اگه راس مي گي که دوستم داري يه دسته از اين گلا برام بیار.

عکس از national geography july 2002

2002-09-22T23:13:00.000+03:30

کاش تو زندگي هم يه دکمه undo وجود داشت.
خداييش چي مي شد؟
به نظرم يا اين کامپيوتر خالي بنديه يا زندگي. ترجيح مي دم زندگي باشه. ممنونم.

2002-09-22T13:20:00.000+03:30

نمايشگاه عکسهاي سهراب دريا بندري گالري سیحون 10 صبح تا 7 بعد از ظهر تا پنجشنبه 4 مهر.
نه بابا تبليغ چيه. خواستم بگم خوشم اومد از کاراش.

2002-09-22T13:13:00.000+03:30

ديلينگ ديلينگ ديلينگ
صداي چرخ چاهه که سطلي که من توش هستم رو داره بالا مي کشه.
دايره سفيد بالاي سرم بزرگ و بزرگتر مي شه و من گوشي رو بر مي دارم. صداي چرخ چاه هم قطع مي شه.
- الو سلام
- سلام؟
- خواب بودي؟
-آره.
يادم نيست که اينجا بايد بگم نه.
- خانومي دلمون براتون تنگ شده
-هوم.
من تو خواب و بيداري نمي فهمم راست مي گه يا مي خواد حال منو خوب کنه. فکر مي کنم اگه بيدار بشم مي فهمم که اينا خيلي با هم فرقي هم نداره.
اما من هنوز خوابم و نمي فهمم فرق اينا رو.
- منم همين طور
بدون صداي چرخ، من آروم بر مي گردم ته چاه

2002-09-18T21:59:00.000+04:30

دو کلمه
اومده بودم احساساي عجيب غريب الانم رو خيلي کوتاه بنويسم.
ولي حالا مي رم. اون دو تا کلمه سياه بالا هستن. خودشون همه چيز رو براتون تعريف مي کنن.

2002-09-17T09:18:00.000+04:30

برو تو! نترس!
لباسشويي، خوب که چرخاشو زد، ديگه تو شدي عشقِ پاکِ من!

2002-09-16T00:03:00.000+04:30

مي نشينم.
يک عالمه دلتنگي مي نويسم.
مي گذارمش سر در شهرو نشان همه مي دهم.
همه که دلتنگ شدند، خيالم راحت مي شود.
مي روم يک دل سير با همه شان حرف مي زنم.
شايد طفلکيها دلشان باز شود.

2002-09-11T09:14:00.000+04:30

نشسته بودم نبود
بلند شدم
شُرّه کرد روي زمين
غروب که آمد
بلند شد
و ناپديد
شبها تنها ترم

2002-09-10T00:36:00.001+04:30

هيجاااان؟ ...
هوا هم که دوباره پاييزه. هر سال همينه؟...
دلم براي هيس تنگ؟ نه نشده. فقط هي گرفته...
جنابعالي کار ديگري بلد...
بهرام صادقي در 48 سالگي ...
اي واي خيلي بد شد...
بله حتما مطمئن باشيد که...
تب که دارم...
سلام! مدتهاست به فکر شما افتاده ام....
آب يخ. شيش بار تا صُب. بعدش...
الو؟ از احوال پرسيهاي...
به قول red hot chili peppers
Far from my brain is where I'll beeeee
کابوس؟ متشکرم. صرف شد....
چِلِپ. چيليک. شُر
فال شمس
بر جه طرب را ساز کن عيش و سماع آغاز کن خوش نيست آن دف سرنگون ني بي نوا آويخته
هه!